Reload to kolejna młoda grupa, która miała okazję zaistnieć na rynku fonograficznym dzięki Insanity Records. Muszę przyznać, jestem pełen podziwu dla tej firmy i „nosa” jaki ma do wychwytywania zespołów, w których rękach jest przyszłość progresywnego rockowego grania w Polsce. Nie boję się tych śmiałych słów, a jako ich potwierdzenie proponuję zapoznanie się chociażby z debiutanckim albumem grupy Reload. Na „Crime Theories” znajdziemy wszystko to, co czyni tę odmianę rocka i metalu niebanalną.

Od pierwszego regularnego nagrania na płycie „History of Tom C.” zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony, przede wszystkim wokalem. Niejaki Żaku śpiewa z manierą przypominającą krzyżówkę głosów Bruce’a Dickinsona oraz Jamesa LaBrie. Te wokalne „górki” i charakterystyczne vibrato na końcu frazy nie może się inaczej kojarzyć, niż tylko z tymi Panami.

Oczywiście nie tylko wokal, prowadzący nas przez historię nastolatka poznającego ciemne strony życia, wart jest uwagi. Zespół dwoi się i troi, żeby słuchacz nie odwracał swojej uwagi podczas słuchania „Crime Theories” i trzeba przyznać, że wychodzi mu to wyjątkowo dobrze. Plamy klawiszy przecinane ostrymi riffami, solidna gra sekcji rytmicznej, mnogość motywów – wszystko to sprawia, że ma się ochotę do tych „Teorii zbrodni” wracać. Jednocześnie, co dosyć nietypowe w przypadku debiutantów, ciężko jest podciągnąć muzykę Reload pod jednoznaczną inspirację danym zespołem, stylem. Dream Theater? Nie, muzyka Reload jest agresywniejsza, więcej tutaj heavy metalowych elementów. Może nieco Iron Maiden? Z pewnością, jednak pokażcie mi u „Ironów” takie połamańce i zmiany tempa. Gdzieś w tym momencie można wysnuć wniosek, że grupa, mimo że młoda, potrafi być oryginalna, bez uciekania się do zabiegów, czyniących muzykę niesłuchalną.

Podobnie jak w wypadku grupy Perihellium, możemy powoli zapominać o naszych polskich kompleksach na polu rocka progresywnego. Reload absolutnie w niczym nie ustępuje zagranicznym grupom, a miejscami nawet je przewyższa swoją świeżością i młodzieńczym zapałem, który słychać niemal w każdej nucie na krążku.

Panowie, możecie spać spokojnie. Taki album na koncie to zaiste powód do dumy.